ഓടി പോവട്ടെ… എങ്ങോട്ടു?… വെളിച്ചത്തിലേക്ക്.. വെളിച്ചത്തിലേക്കോ.. അപ്പോ ഇവിടെ എന്താ ഇരുട്ടാണോ… ഈ കണ്ട വെളിച്ചം ഒന്നും പോരേ… ഇതാണോ വെളിച്ചം.. ആരോക്കയോ എനിക്കെന്നും പറഞ്ഞു കത്തിച്ചു വച്ചതു അല്ലേ… ഈ വിളക്കും വെളിച്ചവും… അവർ കണ്ടത് മാത്രം കാഴ്ചയിൽ നിറയ്ക്കുന്ന വെളിച്ചം.. അപ്പോൾ വേറെയേത് വെളിച്ചമാണവോ വേണ്ടത്… എനിക്കോ … എനിക്ക് എന്റെ വെളിച്ചം വേണം… കാഴ്ച്ചകൾ മറയ്ക്കാത്ത എന്റെ മാത്രം വെളിച്ചം…

അനുഭവങ്ങൾ കൊണ്ട് കെട്ടി പടുത്ത മതിലുകൾ ഉണ്ട്… എന്നിരുന്നാലും ഉള്ളിലെ കുട്ടിയും കൗമാരകാരനും യുവാവും കാമുകനും ശത്രുവും അസൂയാലുവും ആവരണങ്ങളെ തകർത്തു മുന്നിലേക്ക് വരുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ വന്നു ചേരുന്നു.. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ത്രസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവർ ഹൃദയത്തിൽ ഓർമ്മകളെ കുത്തി വരയ്ക്കുന്നു… സുഖമുള്ള ഓർമ്മൾ കണ്ണീരിന്റെ നനവുള്ള ഓർമകൾ ചിരിയുടെ സൗഹൃദത്തിൻറെ പ്രണയത്തിന്റെ ചുംബനത്തിൻറെ അങ്ങനെ ഒരു പിടി ഓർമ്മകൾ.. ഒടുവിൽ എല്ലാം ശാന്തമായി വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ അവർ മടങ്ങുന്നു… വീണ്ടും ഒരു മതിലു തീർക്കുമ്പോഴേക്കും […]

അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തിടാം നാവുകൾ അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തിടാം ശിരസ്സും ഉരുണ്ടു വീഴും ശിരസ്സിൽ നിന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നെൽകും ആശയങ്ങൾ ഉതിർന്നു വീണ ചോര തുള്ളികൾ പൊലിഞ്ഞു പോയ ജീവനുകൾ ആയിരമായിരങ്ങളിലേക്കു പടരും പടർന്നിടും അവ സിരകളിൽ പടര്ന്നിടും വരും തലമുറകളിൽ സമയമായി നിങ്ങൾക്ക് ഇതു പുനർചിന്തനതിന്റെ നാളുകൾ പടുത്തിടും ഒരു തലമുറ മാനവികതയുടെ സ്വപ്ന ലോകം വെറുപ്പിൽ വേരൂന്നിയ മതങ്ങളെ നിങ്ങൾക്കിത് അന്ത്യ നാളുകൾ  

കറുപ്പിനു ഏഴഴകെന്നു പറയും ദു:ഖത്തിനു കരിങ്കൊടി നാട്ടിടും കണ്ണനു കാർവർണ്ണമെന്ന് ചൊല്ലിടും തിന്മയ്ക്ക് നിറം കറുപ്പും ചാർത്തിടും ദുഃഖദിനങ്ങളെ ദുരിതങ്ങളെ കരിദിനമെന്നു പേർ ചൊല്ലിടും കറുപ്പു തിന്മയും വെൺമ നന്മയും നമ്മളാദ്യം പഠിച്ച വിവേചനപാഠം ആ പാഠങ്ങളിൽ തുടങ്ങിടുന്നു വർണ്ണ- ലിംഗ വിവേചന ബോധങ്ങൾ കറുപ്പും വെളുപ്പും വെറും നിറങ്ങൾ നിറങ്ങളോ കാഴ്ചയിലെ മിഥ്യകൾ പഠിച്ചിടാമീ നിറങ്ങൾ മിഥ്യയെന്നു പഠിച്ചിടാമതിൽ പിന്നെ മാനവികതയും പടുത്തുയർത്താമതിലൊരു ലോകം വിവേചനങ്ങളെ ചരിത്രമാക്കിടാം